کامران کاتوزیان (۱۳۲۰–۱۴۰۳) از برجستهترین طراحان گرافیک، نقاشان و از پیشگامان گرافیک نوین ایران بود که نقشی مؤثر در شکلگیری هویت بصری معاصر ایران و حرفهای شدن طراحی گرافیک در دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ ایفا کرد. او با تلفیق نگاه هنری، دانش طراحی و شناخت عمیق از ارتباطات بصری، استانداردهای تازهای را در گرافیک تبلیغاتی، طراحی نشانه، پوستر و هویت بصری بنیان گذاشت و تأثیر ماندگاری بر جریان گرافیک معاصر ایران بر جای گذاشت.
کامران کاتوزیان در سال ۱۳۲۰ در تهران متولد شد. پس از پایان تحصیلات متوسطه، برای ادامه تحصیل به ایالات متحده رفت و در رشته نقاشی و مجسمهسازی آموزش دید. او پس از بازگشت به ایران، فعالیت خود را در عرصه هنرهای تجسمی آغاز کرد و همزمان با همکاری در پروژههای فرهنگی و هنری، به طراحی گرافیک روی آورد. در سال ۱۳۴۳ با مشارکت چند تن از هنرمندان نوگرای ایران، گالری صبا را بنیان نهاد؛ فضایی که نقش مهمی در معرفی هنر مدرن و هنرمندان معاصر ایران ایفا کرد. در ادامه نیز با تأسیس استودیوها و آژانسهای تبلیغاتی، سهمی اساسی در توسعه گرافیک حرفهای و تبلیغات نوین در ایران داشت.
آثار گرافیکی کاتوزیان با سادگی، انسجام بصری، ترکیببندی دقیق، بهرهگیری خلاقانه از تصویر، رنگ و تایپوگرافی و توجه به کارکرد ارتباطی اثر شناخته میشوند. او از نخستین طراحانی بود که مرز میان هنر و طراحی کاربردی را کمرنگ کرد و نشان داد که گرافیک، علاوه بر کارکرد تبلیغاتی، میتواند واجد ارزشهای زیباییشناختی و فرهنگی باشد. بسیاری از هویتهای بصری، پوسترها و آثار تبلیغاتی طراحیشده توسط او، امروز از نمونههای شاخص تاریخ گرافیک ایران به شمار میآیند.
در کنار فعالیت حرفهای در حوزه گرافیک، کامران کاتوزیان همواره به نقاشی نیز پرداخت. آثار نقاشانه او با گرایشهای انتزاعی و بیانگرا، در نمایشگاههای متعدد داخلی و بینالمللی به نمایش درآمد و بیانگر دغدغههای فرمال، رنگ و ساختار در هنر معاصر بود. او همچنین سالها به آموزش طراحی گرافیک پرداخت و با انتقال دانش و تجربه خود، در تربیت نسلهای جدید طراحان و هنرمندان ایران نقش مؤثری ایفا کرد.
کامران کاتوزیان از چهرههای تأثیرگذار هنرهای تجسمی ایران به شمار میآید؛ هنرمندی که با نگاهی نوآورانه، جایگاه طراحی گرافیک را بهعنوان شاخهای مستقل و خلاق در هنر معاصر ایران تثبیت کرد. آثار او در مجموعههای معتبر هنری، از جمله گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران، نگهداری میشود و همچنان بهعنوان بخشی از میراث ارزشمند هنر و فرهنگ بصری ایران مورد توجه پژوهشگران، هنرمندان و علاقهمندان هنر معاصر است.