ناصر اویسی (متولد ۱۳۱۳، تهران) از برجستهترین نقاشان، چاپگران و مجسمهسازان معاصر ایران است که آثارش نقش مهمی در شکلگیری جریان نوگرایی هنر ایران در دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ ایفا کردهاند. او با بهرهگیری از عناصر فرهنگ و هنر ایرانی و تلفیق آنها با شیوههای مدرن نقاشی، زبانی تصویری پدید آورد که جایگاهی متمایز در هنر معاصر ایران دارد.
اویسی تحصیلات خود را در رشته حقوق و علوم سیاسی در دانشگاه تهران به پایان رساند و سپس برای فراگیری هنرهای تجسمی به آکادمی هنرهای زیبای رم رفت. آموزش در اروپا و آشنایی با جریانهای هنر مدرن، در کنار شناخت عمیق او از سنتهای تصویری ایران، به شکلگیری سبک شخصیاش انجامید؛ سبکی که میان سنت و مدرنیسم تعادلی خلاقانه برقرار میکند.
آثار اویسی با مضامینی همچون زنان، اسبها، پرندگان، گلها و عناصر برگرفته از ادبیات و اسطورههای ایرانی شناخته میشوند. زنان در آثار او با چهرههایی آرام و نگاهی نافذ، و اسبها بهعنوان نماد نجابت، قدرت و پویایی، حضوری مداوم دارند. استفاده از رنگهای درخشان، ترکیببندیهای متوازن و ارجاعات آشکار به نگارگری و هنرهای سنتی ایران، از ویژگیهای شاخص زبان بصری او به شمار میرود.
ناصر اویسی طی بیش از شش دهه فعالیت هنری، آثار خود را در نمایشگاههای متعدد انفرادی و گروهی در ایران، اروپا، آمریکا و آسیا به نمایش گذاشته و موفق به دریافت جوایز معتبر داخلی و بینالمللی شده است. آثار او در مجموعههای مهمی از جمله موزه هنرهای معاصر تهران و دیگر موزهها و مجموعههای خصوصی و عمومی جهان نگهداری میشود.
اویسی از هنرمندانی است که توانست با حفظ هویت فرهنگی ایران، بیانی جهانی در هنر معاصر ارائه دهد. آثار او همچنان از نمونههای شاخص نقاشی مدرن ایران محسوب میشوند و به دلیل پیوند میان سنت، اسطوره و بیان معاصر، جایگاه ویژهای در تاریخ هنر ایران و بازار بینالمللی هنر دارند.
