- هنری مور
- بیضی دو گوشه
- 1968- 1969
- برنز
- 120 سانتی متر
- نسخه ی 10 از 12
هنری مور ـ چون میکل آنژ ـ علاقهمند بود که بهصورت مستقیم، با تودهی عظیم سنگ خام مواجه شده و تدریجاً با کاستن آن، به فرم دلخواه خویش نزدیک شود. او اعتقاد داشت که مجسمه یک فرم سیال نیست و باید «صلابت یک کوه را دارا باشد». در سال ۱۹۵۵، زمانی که مارسل بروئر معمار مرکز اداری یونسکو در پاریس از وی خواست تا برای فضای خارجی این بنا، مجسمهای بسازد، او به ایتالیا رفت و سنگ تراورتن عظیمی به ارتفاع حدود چهار متر از معادن سنگ فورته دی مارمی انتخاب کرد و با تراشیدن آن، تدریجاً به پیکر لمیدهای که یادآور بتهای لمیدهی قوم مایا در مکزیک و مجسمههای لمیدهی اتروسکی و اعوجاجهای هنر آفریقای سیاه بود، نزدیک شد. به این ترتیب مور متأثر از تمدنهای متکثر بشری، پیکرهای ساخت که پیوندش با این نهاد فرهنگی بینالمللی، مشهود باشد. حالت لمیدهی پیکره، با زانوهای اغراقآمیز بیرونزده، همراه با فرورفتگیهایی که از سویی معماری و از سوی دیگر آسمان لایتناهی، از ورای آن قابل مشاهده است، همبستگی انسان با طبیعت و محیط مصنوع را در پی دارد. او بر این باور بود که آسمان شایستهترین زمینه برای نمایش مجسمه است.
آثار پیشرو، تداوم پیکرههایی است که در سال ۱۹۵۵ ساخته شده است. بهویژه پیکرهی لمیده که در مرکز یونسکو، در پاریس قرار دارد، با این تفاوت که این دو پیکره از طریق افزودن، شکل دادن و قالبگیری برنزی به روش غیرمستقیم اجرا شدهاند، در حالی که پیکرهی لمیدهی مرکز یونسکو از طریق کاستن و تراشیدن (روش مستقیم) پدید آمده است. در این اثر، بهلحاظ تقلیل شکل آرمانی آن، سر به حداقل اندازه ایستا و غیرقابل نفوذ ندارند و بیننده از ورای حفرههای بزرگی که میان حجمهای پر و خالی ایجاد شده است، همچنین اندامها حالتی در سیلان است و با حرکت نور خود در محیط، هر لحظه پرتوی تازهای از فرم و فضا را تجربه میکند.