بهمن محصص (۱۳۰۹–۱۳۸۹)، نقاش، مجسمهساز، هنرمند چاپگر و مترجم پیشرو ایرانی بود که یکی از نخستین نقاشان ایرانی به شمار میآید که نقاشی غربی را آموخت و آن را با نگاه شرقی آمیخت. بسیاری او را تحت تأثیر پیکاسو میدانند و حتی به عنوان «پیکاسوی ایرانی» یاد میکنند، چرا که آثارش با وجود تکنیکهای غربی، روح ایرانی خود را حفظ کردهاند. آثار آوانگارد محصص از پایههای نقاشی مدرن ایران محسوب میشوند و او در نظرسنجی فصلنامه حرفه در نوروز ۱۳۹۴ در صدر فهرست هنرمندان نوگرای ایران قرار گرفت.
محصص در رشت در خانوادهای لاهیجانی به دنیا آمد و از ۱۴ سالگی زیر نظر نقاش گیلانی محمد حبیب محمدی شروع به کار کرد. او تحصیلات کوتاهی در دانشگاه هنر تهران داشت و با انجمن خروس جنگی و جریان نوگرای ایران ارتباط برقرار کرد، جایی که با بزرگان ادبی و هنری مانند نیما یوشیج و فروغ فرخزاد آشنا شد. آثار اولیه او تحت تأثیر شعر و ادبیات معاصر شکل گرفتند و بعدها در اروپا و بهویژه در رم به تحصیل و نمایش آثار خود پرداخت.
محصص علاوه بر نقاشی و مجسمهسازی، پیشگام طراحی صحنه تئاتر در ایران بود و نمایشهایی مانند «صندلیها» اثر اوژن یونسکو را با طراحیهای خلاقانه صحنه اجرا کرد. او همچنین آثار برجستهای در زمینه ترجمه داشت و کتابهایی از پیراندلو، مالاپارته و ژان ژنه را به فارسی برگرداند.
از جمله آثار مشهور مجسمهسازی محصص میتوان به «خاندان سلطنتی»، «نیلبکزن» و «بندباز» اشاره کرد که بسیاری از آنها پس از انقلاب آسیب دیدند یا نابود شدند. سبک آثار او پس از مهاجرت به ایتالیا پرانرژی، آزاد و گاه آنارشیستی شد و با استفاده از رنگهای تند و فرمهای شکسته، تفاوت چشمگیری با دوره اولیه آثارش یافت.
محصص در رم زندگی کرد و در سال ۱۳۸۹ در انزوای خودخواسته درگذشت. خانه او در لاهیجان اکنون به موزه هنرهای معاصر گیلان تبدیل شده و آثار او در موزهها و حراجهای داخلی و بینالمللی به نمایش و فروش میرسند. او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان مدرن ایران شناخته میشود که هم در نقاشی و مجسمه و هم در طراحی و ترجمه آثار ماندگار خلق کرده است.