ژازه تباتبایی (۱۳۰۹–۱۳۸۶) پیکرهساز، نقاش و نویسنده ایرانی و از پیشگامان جریان سنتگرایی نو در هنر معاصر ایران بود. او فعالیت هنری و ادبی خود را از نوجوانی آغاز کرد و پس از تجربه در حوزههای ادبیات، تئاتر و نمایش، در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. تباتبایی در سال ۱۳۳۴ گالری هنر جدید را با هدف معرفی هنر پیشرو و حمایت از هنرمندان نوگرا بنیان گذاشت و نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۰ در تالار رضا عباسی برگزار کرد. آثار او در بیینالهای تهران، پاریس و سائوپائولو و نمایشگاههای متعددی در کشورهای مختلف به نمایش درآمد و جوایزی نیز دریافت کرد
تباتبایی در نقاشی و پیکرهسازی از نقشمایهها و عناصر هنر سنتی ایران بهره میگرفت، اما آنها را با زبان و رویکردی معاصر بازآفرینی میکرد. ویژگی شاخص آثار او را بهویژه در پیکرههایش میتوان دید؛ جایی که قطعات ماشینآلات، آهنآلات و اشیای فلزی مستعمل را با دقت انتخاب و به یکدیگر جوش میداد و از آنها پیکرههایی از انسان، پرندگان و موجودات خیالی میساخت
این پیکرهها با نوعی زیباییشناسی ماشینی و در عین حال طنزآمیز شکل میگیرند و ترکیبی از عناصر صنعتی، تخیل شخصی و ارجاعات فرهنگی و سنتی را به نمایش میگذارند. در نقاشیهای او نیز نقشمایههایی برگرفته از هنر سنتی ایران، از جمله زنان و اسبان نگارگری دوره سلجوقی و نقش مهرهای قلمکار، با بیانی ساده و تزئینی بازآفرینی شدهاند