آلفرد استیگلیتز (Alfred Stieglitz) عکاس اثرگذار آمریکایی و از چهره‌های محوری تاریخ عکاسی است. او با بنیان‌گذاری جنبش «عکاسی جدایی‌طلب» و حمایت از «عکاسی صریح»، سهم مهمی در پذیرفته شدن عکاسی به‌عنوان هنری مستقل در آغاز قرن بیستم داشت. استیگلیتز در آثار اولیه‌اش، همچون بسیاری از عکاسان زمانه‌اش، به شیوه‌ای روایت‌محور و متأثر از نقاشی‌های مردم‌پسند عکاسی می‌کرد. واقع‌نمایی چشمگیر تصاویر او تا آن‌جا پیش می‌رفت که در سال ۱۸۹۶ یکی از عکس‌هایش در نشریه Photographic Times منتشر شد و بسیاری آن را به اشتباه نقاشی تصور کردند.

او با تلاش مداوم، نسل تازه‌ای از عکاسان را تشویق کرد تا از تقلیدهای تصویری فاصله بگیرند و نگاه مستقل‌تری به رسانهٔ عکاسی داشته باشند. استیگلیتز از پایه‌گذاران نگرش نوینی بود که عکاسی را واجد ارزش‌های بصری و مفهومی هم‌تراز با دیگر هنرها می‌دانست و نقش مهمی در شکل‌گیری هنر مدرن آمریکا ایفا کرد.

استیگلیتز در سال ۱۸۶۴ در نیوجرزی و در خانواده‌ای آلمانی‌تبار متولد شد. او پس از تحصیل اولیه در آلمان و گرایش از مهندسی به عکاسی، به سرعت بر جنبه‌های فنی و هنری این رسانه مسلط شد و در ۱۸۸۷ نخستین جایزه مهم خود را دریافت کرد. در ۱۹۰۵ نگارخانه مشهور «۲۹۱» را تأسیس کرد؛ فضایی که به مرکز تبادل هنرمندان پیشرو اروپا و آمریکا تبدیل شد.

استیگلیتز در سال ۱۹۴۶ در نیویورک درگذشت.