سهراب سپهری (۱۳۰۷–۱۳۵۹) نقاش و شاعر برجسته ایرانی، از تأثیرگذارترین چهره‌های هنر و ادبیات معاصر ایران است. او پس از تحصیل در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، فعالیت خود را هم‌زمان در عرصه‌های نقاشی و شعر آغاز کرد. سپهری با حضور در بی‌ینال‌های تهران، سفرهای پژوهشی به اروپا، ژاپن و دیگر کشورهای آسیایی، و برگزاری نمایشگاه‌های متعدد، به جایگاهی بین‌المللی دست یافت. مجموعه شعر «هشت کتاب» و آثار نقاشی او از شاخص‌ترین دستاوردهای هنر معاصر ایران به شمار می‌روند

نقاشی‌های سپهری بازتاب نگاه شاعرانه و تأملات عرفانی او به طبیعت هستند. او با بهره‌گیری از دستاوردهای هنر مدرن غرب و زیبایی‌شناسی شرق، به‌ویژه نقاشی و فلسفه ذن، زبانی تصویری منحصربه‌فرد آفرید. استفاده از فضاهای خالی، ترکیب‌بندی‌های ساده، خطوط روان، رنگ‌های محدود و هماهنگ، و تأکید بر ریتم و سکوت بصری از مهم‌ترین ویژگی‌های آثار اوست

سپهری در طول فعالیت هنری خود میان بازنمایی طبیعت و بیان انتزاعی در حرکت بود، اما همواره هویت مستقل خود را حفظ کرد. مجموعه‌های مشهور تنه درختان، مناظر کویری و ترکیب‌بندی‌های انتزاعی از شاخص‌ترین آثار او هستند؛ آثاری که با بیانی مینیمال و شاعرانه، مفاهیمی چون سکوت، خلأ، طبیعت و تأمل در هستی را به تصویر می‌کشند. جایگاه ممتاز او در هنر معاصر ایران، حاصل پیوند خلاقانه سنت‌های فرهنگی شرق با زبان نوگرای نقاشی مدرن است.