۱۹ اسفند ۱۴۰۲ تا ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۳
بیانیهٔ نمایش:
این تصور که اقلیم تأثیری مستقیم بر انسان دارد، دارای منشأ باستانی است. اندیشمندان در متون مختلف توضیح میدهند که آبوهوا اثری عمیق و دگرگونکننده بر آدابورسوم و افکار انسانی دارد.
تغییر اقلیم بر محیط زیست تأثیر میگذارد، الگوهای معیشتی را تحتالشعاع قرار میدهد و سبب تطورات فرهنگی میشود و از درون این دگرگونیها، موضوعات جدید هنری خلق میگردد.
به واقع، اقلیم و طبیعت در شکلگیری ذهنیت هنرمند تأثیرگذار است. از سویی دیگر، آثار هنری علاوه بر جنبههای زیباییشناختی، ارتباط معنادار بین انسانها و جهان در حال تغییر را بازتاب میدهند.
رویکردهای طبیعتگرایانه بخش بزرگی از تاریخ هنرهای بصری جهان را به خود اختصاص داده است؛ بسیاری از هنرمندان در طول تاریخ، بهطور مستقیم موضوع بازنمایی طبیعت را دستمایهٔ خلق آثار خود قرار دادهاند و شرایط اقلیمی و محیطی بر مضامین هنری آنها تأثیرگذار بوده و حتی دلیل پیدایش برخی رویکردها و جریانهای هنری شده است.
در ایران نیز بازنمایی طبیعت با شکلگیری مکتب کمالالملک آغاز و با افتتاح مدرسهٔ صنایع مستظرفه گسترش یافت. پیروان آن در ابتدا بیشتر به پیروی از شیوه و روش حاکم بر هنر کلاسیک غربی روی آوردند، اما در دهههای بعد، هنرمندانی با تحصیل در دانشکدههای هنری و سفر به کشورهای غربی و آشنایی با آخرین دستاوردهای هنر مدرن تلاش نمودند بیان جدیدی در بازنمایی طبیعت ایجاد کنند که در عین مدرن بودن، تحت تأثیر اقلیم زیستهشان دارای نگاه و هویت ایرانی نیز باشد.
این نمایشگاه مجالی است برای مشاهده و بررسی رابطهٔ اقلیم، طبیعت و بیان هنری در منتخبی از آثار گنجینهٔ موزهٔ هنرهای معاصر تهران که رویکردی طبیعتگرایانه دارند.
نمایشگاهگردان: مسیحا ربیعی
