آلبرتو جاکومتی، هنرمند برجستهی سوئیسی در حوزهی مجسمهسازی و نقاشی، در سال ۱۹۰۱ در ناحیهٔ ایتالیاییزبان سوئیس متولد شد. او در خانوادهای اهل هنر رشد کرد و از همان کودکی با فضای خلاقانه آشنا بود؛ پدرش جوانی جاکومتی، نقاش شناختهشده، نخستین مشوق او به شمار میرفت. پس از آموزشهای اولیه در ژنو، در سال ۱۹۲۲ راهی پاریس شد و زیر نظر یکی از شاگردان رودن به کار پرداخت. اقامت در پاریس فرصتی بود تا با هنرمندان تأثیرگذاری همچون خوان میرو، ماکس ارنست، پیکاسو و بالتوس معاشرت کند و نخستین آثار خود را در چارچوب کوبیسم و سوررئالیسم بیافریند.
جاکومتی از اواخر دههی ۱۹۳۰ به بیان شخصی خود دست یافت؛ پیکرههایی باریک، بلند و ظریف که اغلب در فضایی خالی یا مینیمال قرار میگیرند و تصویری عمیق از تنهایی و درونیات انسان ارائه میکنند. این ویژگیها سبب شد او به یکی از چهرههای تأثیرگذار هنر مدرن تبدیل شود و در سال ۱۹۶۲ جایزهٔ اصلی بینال ونیز را به دست آورد.
امروز آثار او در موزههای معتبر جهان نگهداری میشود و موزه هنرهای معاصر تهران نیز مجموعهای ارزشمند از کارهای جاکومتی را در خود جای داده است. همچنین در سال ۲۰۱۰، مجسمهٔ «مردی که راه میرود» او با فروش استثنایی ۶۵ میلیون پوند، رکورد تازهای در بازار هنر ثبت کرد.