آوگوست ساندر (August Sander، ۱۸۷۶–۱۹۶۴) عکاس آلمانی و از چهرههای برجستهٔ عکاسی مستند و پرتره در قرن بیستم بود. او در هِردورف آلمان متولد شد و فعالیت حرفهای خود را در اواخر قرن نوزدهم آغاز کرد. ساندر پس از تجربهٔ کار در استودیوهای عکاسی، در کلن به فعالیت مستقل پرداخت و بهتدریج رویکردی متمایز در عکاسی پرتره و ثبت ساختار اجتماعی جامعهٔ آلمان شکل داد.
مهمترین پروژهٔ ساندر، مجموعهٔ گستردهٔ «مردمان سدهٔ بیستم» (People of the Twentieth Century) بود که از دههٔ ۱۹۲۰ بهصورت منسجم دنبال شد. او در این پروژه افراد متعلق به گروههای مختلف اجتماعی و حرفهای، از کشاورزان و کارگران تا هنرمندان، روشنفکران، کارمندان و صاحبان مشاغل را عکاسی کرد. ساندر تلاش داشت از طریق سازماندهی و طبقهبندی پرترهها، تصویری ساختاریافته از جامعهٔ آلمان ارائه دهد؛ ازاینرو، پروژهٔ او فراتر از مجموعهای از پرترههای فردی، به نوعی مطالعهٔ بصری جامعه تبدیل شد.
در عکسهای ساندر، شیوهٔ پوشش، حالت بدن، چهره، ابزار کار و محیط پیرامون سوژهها اهمیت ویژهای دارند. این عناصر در کنار یکدیگر اطلاعاتی دربارهٔ موقعیت اجتماعی و حرفهای افراد ارائه میکنند. ساندر با ترکیببندیهای روشن، قاببندی دقیق و رویکردی کموبیش بیطرفانه، از جلوهپردازی و بیان احساساتی فاصله میگیرد و بر ویژگیهای قابل مشاهدهٔ سوژه تأکید میکند. همین رویکرد، آثار او را با فضای فکری عینیت نو (Neue Sachlichkeit) در هنر آلمان مرتبط میسازد.
در سال ۱۹۲۹، بخشی از این پروژه در کتاب «چهرهٔ زمان» (Antlitz der Zeit) منتشر شد. کتاب شامل ۶۰ پرتره بود و تصویری از تنوع اجتماعی و انسانی آلمان معاصر ارائه میکرد. انتشار آن با واکنشهای سیاسی مواجه شد و در دورهٔ حکومت نازی، کتاب توقیف و نسخههای موجود آن جمعآوری شد. ساندر در سالهای بعد، با وجود محدودیتهای سیاسی و دشواریهای شخصی، به گسترش و سازماندهی پروژهٔ خود ادامه داد.
اهمیت آوگوست ساندر در تاریخ عکاسی در پیوند میان پرتره، مستندنگاری و شناخت اجتماعی نهفته است. او با نگاه نظاممند به طبقهبندی و ثبت افراد، عکاسی را به ابزاری برای مطالعهٔ ساختارهای اجتماعی و فرهنگی تبدیل کرد. تأثیر این رویکرد بر نسلهای بعدی عکاسان مستند و هنرمندانی که از عکاسی بهعنوان وسیلهای برای تحلیل جامعه استفاده کردند، بسیار گسترده بوده است.