منصور قندریز (۱۳۱۴–۱۳۴۴) از برجستهترین و نوآورترین نقاشان نسل نخست هنر نوگرای ایران بود که زندگی هنریاش بر اثر سانحه رانندگی در ۳۰ سالگی ناتمام ماند. او در تبریز متولد شد، تحصیلات خود را در هنرستان هنرهای زیبای تهران آغاز کرد و سپس در هنرکده هنرهای تزیینی ادامه داد. قندریز در سال ۱۳۴۳ همراه با جمعی از هنرمندان، تالار ایران را بنیان گذاشت که پس از درگذشتش به تالار قندریز تغییر نام یافت و به یکی از مهمترین مراکز هنر نوگرای ایران بدل شد
قندریز در آغاز فعالیت هنری، تجربههایی متأثر از امپرسیونیسم و پستامپرسیونیسم داشت، اما بهسرعت به زبانی شخصی دست یافت. آثار او با الهام از نگارگری ایرانی، هنر شرق و نقاشی مدرن، بهویژه آثار ماتیس، شکل گرفتند و با رنگهای تخت و روشن، خطوط نرم، پیکرههای کشیده و مضامین برگرفته از اسطورهها و فرهنگ بومی شناخته میشوند
در سالهای پایانی فعالیتش، نقاشیهای او به بیانی نمادین و نیمهانتزاعی گرایش یافت. عناصر انسانی، پرندگان، خورشید، شمشیر و نقشمایههای هندسی در آثارش حضوری پررنگ دارند و فضایی شاعرانه و معنوی میآفرینند. با وجود گرایش به سادهسازی فرم، آثار قندریز هرگز به انتزاع کامل نرسیدند و همواره پیوند خود را با سنتهای تصویری و ارزشهای زیباییشناختی هنر ایرانی حفظ کردند. او امروزه از تأثیرگذارترین هنرمندان هنر معاصر ایران و از چهرههای شاخص جریان موسوم به مکتب سقاخانه به شمار میرود