پابلو پیکاسو (۱۸۸۱–۱۹۷۳)، نقاش، مجسمه‌ساز، چاپگر، سفالگر و طراح صحنهٔ اسپانیایی بود که بیشتر عمر بزرگسالی خود را در فرانسه گذراند. او یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان قرن بیستم است و به‌خاطر بنیان‌گذاری جنبش کوبیسم، ابداع مجسمه‌سازی آسامبلاژ، مشارکت در خلق تکنیک کلاژ و تنوع سبک‌های هنری شناخته می‌شود. از مشهورترین آثار او می‌توان به «دوشیزگان آوینیون» (۱۹۰۷) و «گرنیکا» (۱۹۳۷) اشاره کرد.

پیکاسو در ۲۵ اکتبر ۱۸۸۱ در مالاگا اسپانیا به دنیا آمد و از کودکی زیر نظر پدرش، خوزه رویث ای بلاسکو، آموزش نقاشی دید. در دههٔ اول قرن بیستم، سبک او از طبیعت‌گرایی به سمت هنرهای مدرن و رادیکال‌تر تحول یافت. او از سال ۱۹۰۶ به همراه ژرژ براک، مکتب کوبیسم را پایه‌گذاری کرد و در توسعهٔ این سبک‌های هنری پیشگام شد.

دوره‌های هنری پیکاسو:

• دوره آبی (۱۹۰۱–۱۹۰۴): آثار غمگین و ملهم از فقر و انزوا، مانند «گیتاریست پیر» و «زن اتوکش».

• دوره رز (۱۹۰۴–۱۹۰۶): رنگ‌های گرم و موضوعات هنرمندان سیرک و زندگی روزمره، مانند «خانواده سلتمبانک» و «پسر با پیپ».

• دوره آفریقایی (۱۹۰۶–۱۹۰۹): تأثیر هنر آفریقایی و ایبریایی، نقطهٔ آغاز کوبیسم، با اثر برجسته «دوشیزگان آوینیون».

• کوبیسم تحلیلی و ترکیبی (۱۹۰۸–۱۹۱۹): تفکیک فرم‌ها به اشکال هندسی، استفاده از کلاژ، نمونه‌ها: «خانه‌های روی تپه» و «سه نوازنده».

• دوره نئوکلاسیک (۱۹۱۹–۱۹۲۹): بازگشت به فرم‌های کلاسیک و حجم‌های پرحجم، نمونه: «زنانی در چشمه».

• دوره سوررئالیسم (دههٔ ۱۹۳۰): آثار با مضامین روان‌شناختی و ضدجنگ، مانند «گرنیکا» و «زن گریان».

• آثار متأخر (۱۹۴۰–۱۹۷۳): ترکیب سبک‌های پیشین، فعالیت در نقاشی، مجسمه‌سازی، سفالگری و چاپ سنگی، نمونه: «دلقک» (۱۹۶۴).

پیکاسو در طول زندگی خود بسیار پرکار بود و در زمینه‌های مختلف هنری مهارت داشت، از جمله رنگ روغن، آبرنگ، پاستل، زغال، مداد و جوهر. او در زندگی شخصی نیز با چندین معشوقه و همسر زندگی کرد و این افراد الهام‌بخش آثارش بودند. او با وجود شهرت جهانی، همچنان به کار خود ادامه داد و به عنوان یکی از پرکارترین و خلاق‌ترین هنرمندان تاریخ شناخته شد.

پیکاسو در ۸ آوریل ۱۹۷۳ در موگینس فرانسه درگذشت. میراث هنری او شامل هزاران نقاشی، مجسمه، طراحی و آثار چاپی است که بسیاری از آن‌ها در موزه‌های معتبر جهان نگهداری می‌شوند.