۲۹ دی تا ۸ اسفند ۱۴۰۰
بیانیه نمایش:
در مسیر جریانشناسی هنر معاصر، هنر دوران انقلاب و بهویژه نقاشیها و دیوارنگارههای باقیمانده از این مقطع تاریخی خاص، در زمره مهمترین آثار «هنر اجتماعی» ایران به شمار میآیند. آشکار است که هنر اعتراضی آن دوران که از منظر طبقهبندی تاریخی میتوان بنیانهای آن را در سالهای آغازین دهه پنجاه و در گستره هنر انتقادی، سیاسی و کنشگرانه بازشناسی کرد، با به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی در سال ۵۷ به ساحت «هنر انقلابی» با نظام معنایی تازهای تغییر وضعیت داد.
هنرمندان فعال در این دوره تاریخی (۱۳۶۳–۱۳۵۳) با ایده مردمی و اجتماعیکردن هنر، نوعی اکسپرسیونیسم روایی را با مضامین ملی و گاه اسطورهای و مذهبی (که پیشینه آن را در سبک نقاشیهای قهوهخانهای میتوان سراغ گرفت) درهم آمیختند؛ که علاوه بر شیوه بیان و تکنیک اجرایی، نوعی بهرهبرداری هدفمندانه از «سنت» در آن اهمیت یافت. اما نباید فراموش کنیم که الگوی ترکیببندی و سازماندهی نقوش و فیگورها در برخی از این نقاشیها، بازتولیدی از دیوارنگارههای انقلابی و سوسیالیستی مکاتب دیگر کشورها نیز بود که مصادیق آن در اینجا نوع خوانش ما را نسبت به این پدیده تکمیل میکند.
نمایشگاهگردان: کیانوش معتقدی
هنرمندان:
بهمن محصص، اردشیر محصص، پروانه اعتمادی، قاسم حاجیزاده، نصرالله افجهای، هانیبال الخاص، بهرام دبیری، لیلی متیندفتری، علیاکبر صادقی، علیرضا اسپهبد، حسین خسروجردی، ایرج اسکندری، محمدعلی ترقیجاه، ناصر پلنگی، مصطفی گودرزی، حسین محجوبی، مسعود سعدالدین، حبیبالله صادقی، منوچهر صفرزاده، رضا بانگیز، نیلوفر قادرینژاد، مرتضی اسدی، ایوب امدادیان، کاظم چلیپا، کیخسرو خروش، جلال متولی، رحیم ناژفر، غلامعلی طاهری، کامران شیردل، محمد فاسونکی، میشل سِتبون، دیگو ریورا، حسن اسماعیلزاده، جمالالدین خرمینژاد، مرتضی کاتوزیان، پرویز ایزدپناه، محمدحسین حلیمی، امرالله فرهادی
