- کارل اشلامینگر
- بدون عنوان
- برنز
- ۱۹۷۷میلادی
- ارتفاع: ۲۸۰ سانتی‌متر
این مجسمه‌ی بدون عنوان از کارل اشلامینگر یکی دیگر از آثار اوست که در دهه‌ی ۱۹۷7 میلادی و هم‌زمان با حضور و فعالیت حرفه‌ای‌اش در ایران ساخته و در باغ مجسمه‌ی موزه ی هنرهای معاصر تهران نصب شده است. اثر، حجمی کاملا عمودی و قائم دارد، اما برخلاف مجسمه‌ی سروگونه‌ی اشلامینگر، در میانه‌ی خود به یک گره‌ی پیچیده و چندلایه می‌رسد که از درهم‌تنیدگی صفحات و تیغه‌های عمودی شکل گرفته است. این ساختار باعث می‌شود حجم، هم‌زمان واجد نظم هندسی و پویایی بصری باشد؛ گویی حرکت مارپیچی در دل یک ستون منجمد شده است. سطوح پله‌پله و لایه‌لایه‌ی مجسمه، نور طبیعی را به‌شدت تجزیه می‌کنند و شبکه‌ای از سایه‌های متغیر به وجود می‌آورند، به‌گونه‌ای که اثر در طول روز دائما کیفیت بصری تازه‌ای پیدا می‌کند و از یک حجم ایستا به فرمی در حال تغییر بدل می‌شود. استفاده از برنز، بار دیگر بر تضاد میان سنگینی ماده و پیچش درونی فرم تأکید می‌کند و به اثر وزنی تاریخی و ماندگار می‌بخشد. بی‌عنوان بودن مجسمه، بخشی از رویکرد مفهومی اشلامینگر است؛ او با پرهیز از نام‌گذاری، فرم را به نشانه‌ای باز تبدیل می‌کند که معنا در مواجهه‌ی مخاطب با ساختار، حرکت و فضا شکل می‌گیرد. این اثر را می‌توان مکمل مجسمه‌ی عمودی و ساده‌تر او در باغ دانست؛ یکی بیان سکوت، ایستادگی و ایجاز فرمی است و دیگری نمایش تنش، پیوند و پیچیدگی در دل همان عمودیت. در مجموع، این مجسمه نمونه‌ای شاخص از نگاه اشلامینگر به مجسمه‌سازی مدرن متأخر است؛ نگاهی که در آن ساختار، ریتم، نور و فضا به‌صورت هم‌زمان و در ارتباطی دقیق با محیط پیرامون عمل می‌کنند و تجربه‌ای تأمل‌برانگیز برای مخاطب می‌آفرینند.